""
close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • POLSKIE ŚLADY W BAWARII I BADENII-WIRTEMBERGII

  • Anna (*?-1271), córka księcia Konrada I z Głogowa, ze śląskiej linii Piastów, druga żona Ludwika II Srogiego (1229-1294). Ślub odbył się w 1260 r.


    Jutta (Judyta) (*1285/1287-15.09.1320), córka księcia Bolka I Świdnickiego, wyszła w 1297 roku za mąż za Stefana I księcia Dolnej Bawarii (1271-1310).


    Agnieszka (Agnes), (*?-1361), najstarsza córka księcia Henryka III z Głogowa. W roku 1309 została żoną Ottona III księcia Dolnej Bawarii (1261-1312), starszego brata Stefana I.


    Beatrycze (*1290-24.08.1322), córka Henryka III księcia Głogowa (według innych źródeł była ona córką księcia Bolka I Świdnickiego), wyszła w roku 1308 za mąż za Ludwika IV Bawarskiego (1281-1347). Została pochowana w monachijskiej katedrze Frauenkirche. Najstarszy syn Beatrycze i cesarza Ludwika IV, Ludwik V (1315–1361), panował w Bawarii po śmierci ojca Ludwika IV w latach 1347-1361.


    Kunegunda (*1335-1357), córka Kazimierza III Wielkiego. W 1352 roku poślubiła Ludwika VI (1328-1365), księcia Bawarii i margrabiego Brandenburgii.


    Jadwiga Jagiellonka (*1457-1502) była córką króla Kazimierza IV Jagiellończyka (*1427-1492) i Elżbiety Rakuszanki (von Habsburg) (*1437-1505), Ślub 18-letniej polskiej królewny i 20-letniego księcia Jerzego Bogatego (1455-1503), księcia Bawarii-Landshut z linii Wittelsbachów odbył się 14 listopada 1475 roku w bawarskiej miejscowości Landshut. Zaślubiny tej pary były jednym z najwspanialszych widowisk średniowiecznej Europy i jako Wesele Landshuckie jest przedstawiane w tym mieście, obecnie co cztery lata. Ślub ten miał ogromne znaczenie polityczne. W połączeniu obydwu rodów Wittelsbachów i Jagiellonów widziano wówczas gwarancje bezpieczeństwa wobec narastającego zagrożenia ze strony Cesarstwa Osmanów.


     

     

     

     

     

    Anna Katarzyna Konstancja (*1619-1651), najmłodsza córka króla Zygmunta III Wazy (*1566-1632) i jego drugiej żony Konstancji Austriaczki (von Habsburg) (*1588-1631), poślubiła w 1642 roku w Warszawie Filipa Wilhelma (*1615-1690), hrabiego i księcia Palatynatu Neuburg oraz Jülich i Berg, w latach 1685-1690 elektora Palatynatu Reńskiego. Anna Katarzyna Konstancja była ważnym ogniwem scalającym cztery wielkie rody Europy: dynastię Habsburgów i Wittelsbachów oraz  Jagiellonów i Wazów. Te powiązania dynastyczne znalazły oddźwięk w jej imionach. Związek Anny i Filipa pozostał jednak bezdzietny.

    Anna Katarzyna Konstancja wniosła w posagu znaczny posag: 243.333 talarów reńskich gotówką, klejnoty o wartości około 300 tys. talarów reńskich, wyroby ze złota i srebra, zastawę stołową, obrazy, gobeliny i perskie dywany, tzw. „dywany polskie”. Łącznie wyprawę królewny oceniano na 4 mln talarów reńskich, co było w owych czasach sumą niebagatelną. Do tego dochodziły jeszcze tzw. sumy napolitańskie, czyli dochody z posiadłości prababci Anny – Bony Sforzy, we Włoszech w wysokości 19 tys. dukatów rocznie, które Wittelsbachowie pobierali do połowy wieku XVIII

    Z legendarnego skarbu królewny pozostało dziś niewiele. Jednak dzięki okolicznościom spadkowym w rodzie Wittelsbachów kilkanaście bardzo pięknych obiektów z posagu Anny Katarzyny Konstancji znajduje się dzisiaj w skarbcu Monachijskiej Rezydencji i w Bawarskim Muzeum Narodowym. Zachowane obiekty z posagu królewny noszą zazwyczaj jej monogramy ACC, a także ACCPPS.


    Dwie polskie księżniczki: Ludwika Karolina Radziwiłłówna (*1667-1695), córka księcia Bogusława Radziwiłła z protestanckiej linii na Birżach i Dubinkach, oraz Teresa Katarzyna Lubomirska (*1683-1712), córka księcia Józefa Karola Lubomirskiego, wyszły za mąż za Karola III Filipa (*1661-1742) hrabiego i księcia Palatynatu Neuburg oraz Jülich i Berg, później elektora Palatynatu Reńskiego. Radziwiłłówna poślubiła księcia Karola III Filipa w roku 1688, Lubomirska – w roku 1701. Wnuczka Ludwiki Karoliny Radziwiłłównej – Elżbieta, wyszła za mąż za elektora Bawarii Karola IV Theodora.


    Teresa Kunegunda Sobieska (*1676-1730), córka króla Jana III Sobieskiego i Marii Kazimiery de La Grange d'Arquien (*1641-1716) poślubiła w roku 1695 elektora Bawarii, Maksymiliana II Emanuela (*1662-1726) z rodu Wittelsbachów.  Z dziesięciorga dzieci tej pary, w tym aż dziewięciu synów (marzenie każdego panującego tamtych czasów), wiek dorosły osiągnęło pięciu synów i córka jedynaczka.

    Małżeństwo Teresy Kunegundy Sobieskiej z bawarskim elektorem przyniosło pięknej i pełnej powabu  królewnie wielką miłość jej życia, ale chyba jeszcze więcej wiele gorzkich rozczarowań. Czas, w którym żyła, był burzliwy i niespokojny, a polityka prowadzona przez Maksymiliana Emanuela doprowadziła w konsekwencji do wojny (tzw. wojna o sukcesję hiszpańską). Na przełomie lat 1704 i 1705, kiedy została ustanowiona regentką Bawarii, starała się w miarę możliwości zrobić wiele dla dobra swojej nowej ojczyzny –była lubiana wśród mieszkańców Bawarii Jej starania nie znalazły jednak należytej pomocy wśród bawarskiej arystokracji.


    Maria Anna Zofia (1728-1797) była córką elektora saskiego i polskiego króla Augusta III, znanego w Niemczech jako Fryderyk August II z rodu Wettinów. W roku 1747 wyszła za mąż za elektora bawarskiego Maksymiliana III Józefa (1727-1777), wnuka Teresy Kunegundy Sobieskiej. Zarówno ją, jak i jej siostry nazywano „porcelanowymi królewnami”, gdyż to właśnie ich dziad i ojciec, królowie August II Mocny i August III założyli i rozwijali manufakturę porcelany w Miśni. Maria Anna Zofia kontynuowała tę tradycję w Bawarii i razem z mężem, elektorem Maksymilianem III Józefem, założyła sławną później w Europie manufakturę porcelany Nymphenburg.

    Para elektorska Maria Anna Zofia i Maksymilian III Józef doprowadziła w roku 1768 do wykończenia fasady kościoła zakonu Teatynów na monachijskim Odeonsplatz, a więc prawie w sto lat po wybudowaniu kościoła. W trakcie tych prac na monumentalnej fasadzie w stylu włoskiego baroku na wyraźne życzenie elektorskiej pary umieszczone zostały w tympanonie kościoła dwie wielkie tarcze herbowe, w których znajdują się herby Bawarii, Polski i Saksonii.

    (opracowała Ewa Klaputh)

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: